قابل توجه جوجه هاي كز كرده گوشه اتاق خاموش و زانو در بغل گرفته و اشك در چشمان حلقه زده به افقهاي دور خيره شده كه به چيزهايي مي انديشد:
مباد آن دم كه چنگ نغمه سازت ز دردي برنينگيزد نوايي
مباد آن دم كه عود تار و پودت نسوزد در هواي آشنايي
بنال اي دل كه رنجت شادمانيست
بمير اي دل كه مرگت زندگاني است
دلي خواهم كه از او درد خيزد
بسوزد
عشق ورزد
اشك ريزد
بسوزد       عشق ورزد       اشك ريزد
ايمان آورديم به اين شعر... باشد كه رستگار شويم!