از آن جايي كه ما اين جا ‹‹ستون كشي›› نكرده ايم كه فقط حرف از گل و بلبل و مي و معشوق بزنيم ... از آن جايي كه تعهدي هم نداده ايم كه هر چه آقاي ‹‹چيف اديتور›› به صورت ايميلي و يا مسنجري گفتند ما هم بگوييم ‹‹چشم››! ... و از آن جايي كه خيلي ‹‹لطيف››  نوشتن اصولا از خانم ها بر مي آيد و ما از سبيل هاي مردانه امان عارمان مي آيد كه در كار بعضي ها ! دخالت كنيم... و از آنجايي كه دلمان مي خواهد هر طور كه تشخيص مصلحت مي دهيم بنويسيم و بنا به خيلي از آن جاهاي ديگر ... امروز تصميم گرفته ايم ما هم براي خودمان بساط ‹‹آسيب شناسي›› راه بياندازيم كه اين روزها بدجور ‹‹مد›› روز شده است و ما هم اصلا دلمان نمي خواهد از قافله عقب بيافتيم. اين كار كمي سواد مي خواهد كه ما زيادش را داريم. قيافه ‹‹حق به جانب›› و ‹‹فتوژنيك›› مي خواهد كه طرفمان مي گويد : ‹‹داري››! و چيزهاي بي اهميت ديگر ... اصل همان دوتا بود كه ما داريم ... پس شروع مي كنيم.

**************
نه اينكه بخواهم خداي ناكرده از ازدواج بد بگويم... نه ! نه مي خواهم و نه جراتش را دارم. چون ديگر طرف من آقاي ‹‹چيف اديتور›› نيست كه دستش از من كوتاه باشد. طرف حساب من هم دستش به من مي رسد و هم در رشته ‹‹پرتاب دمپايي›› صاحب مدال معتبر المپيك است.
اما هر چه تقلا مي كنم نمي توانم با خودم كنار بيايم و بي خيال بنشينم و شاهد از دست رفتن پسر ‹‹عمو حسين›› باشم. پسر عمو حسين رفيق گرمابه وگلستان من بود . البته بود ! چون دو سه ماهي است در كار ازدواج افتاده است ... خوب خيلي ها ازدواج مي كنند و جان سالم به در مي برند اما پسر عمو حسين انگار قرار نيست جزو نجات يافتگان باشد.
پيشترها روزي دوبار او را مي ديدم اما حالا حتي هفته اي يك بار صدايش را هم به زور مي شنوم. بعد از مدتها پيدايش كرده ام و به او مي گويم :علي آقا ( همان پسر عمو حسين) ! اين جمعه فوتبال به راهه ؟ ... يك جوري كه خانمش (البته ايشان هنوز در عقد نيم بند خانمشان هستند و  به نام نشده اند ) نبيند با ناراحتي مي گويد : ‹‹نه بابا ... گرفتارم !›› باور كردني نيست ! اين همان آدمي است كه از صبح تا شب آن قدر به دنبال توپ مي دويد و عرق ميريخت كه خودش از بوي گند خودش فراري بود ! خدا مي داند نكند چيزخورش كرده باشند.
اگر در اين شهر بي در و پيكر نشاني جايي را خواستيد بيهوده به اين در و آن در نزنيد. من دست شما را در دست علي آقا مي گذارم تا راهنمايي اتان كند. چه قريحه عجيبي در دادن نشاني دارد اين جوان ! علي آقا اين روزها همه نشاني ها را از جايي مي دهد كه دلش جا مانده است : ‹‹نازي آّباد›› ... نازي آباد شده است مركز تهران بزرگ و همه نشاني ها يا دو خيابان بالاتر از نازي آباد هستند يا چند خيابان پايين تر.
چه كارها كه نمي كند اين كمند ناديدني ! آن زمان كه علي آقا هنوز براي خودش كسي بود و اسير ناز و نازي آباديها نشده بود ، هر وقت بحث از هنر و فرهنگ مي شد ايشان با دهان نيمه باز فقط سر تكان مي داد و درست و غلط را با هم تاييد مي كرد .اما چند وقتي است حرفهايي براي گفتن دارد ( يا خودش اين طور فكر مي كند) . كافي است سر رشته كلام را در دست بگيرد و بي درنگ هنر و فرهنگ را مانند‹‹تريد›› مغز گوسفند در هم بپيچد. البته ناگفته نماند تخصصي غريب هم در صنايع دستي به هم زده است كه بايد باشيد و ببينيد چه منبر غرايي ميرود... اين هم از عاقبت به دوش كشيدن كيفهاي سنگين آن ‹‹دردانه اصفهاني›› ! است كه انباشته است از كتابهاي دانشگاهي كارشناسي هنرهاي تجسمي و ... با اين حساب علي آقا يا به ‹‹ديسك كمر›› مبتلا مي شود ، يا كارشناس ‹‹دانشگاه نديده ›› هنرهاي تجسمي . شايد هم همزمان به هر دو افتخار نائل شود. البته فعلا در عرصه ‹‹كيف كشي›› قابليتهاي خود را بروز داده است .
پسر عمو حسين هر روز بعد از دو ساعت پياده روي رمانتيك ، دوش مي گيرد و شام مختصري مي خورد و بعد تازه به سراغ گوشي تلفن مي رود و دوباره يك ساعت  و نيم ساعت با نازي آباد ‹‹چت›› مي كند. 
***********
وقتي خيلي با علي كلنجار مي روم و سر به سرش مي گذارم و حسابي درمانده اش مي كنم ، مي گويد : ‹‹ ببينم ! حسوديت مي شه كه خودت اين روزهاي خوش رو پشت سر گذاشتي›› هر چند جوابي دندان شكن به او مي دهم ولي ته ته دل خودم را كه نگاه مي كنم مي بينم بدجور دلم هواي آن روزها را كرده است. چه لذتي دارد اولين بار كه دلت بلرزد و تپش هاي آشكارش تو را رسوا كند !